Maison de Cerf

Scutum

Insignia Domus ita blasonantur: in auro craticula nigra decem partium, capite rubro. Haec blasonatio die 13 Octobris 1749 diplomate regis armorum Lefort statuta est — non eo die creata, sed constatata et confirmata in forma quam generationes fundatrices acceperant et quam omnes generationes intermediae fideliter tradiderant. Acta imperialia successiva, ab anno 1007, hanc continuitatem sine intermissione testantur.

Traditio docet quodque huius scuti elementum onus memoriale proprium gerere, et nihil in insignibus domus immediatae imperialis casui aut fantasiae relinqui. Tinctura, metallum, numerus partium, natura capitis: horum quodque elementum ut factum, non ut ornamentum, acceptum, inscriptum et traditum est.

Aurum et nigrum colores Imperii sunt — Reichsfarben — quos usus Sacri Imperii solis domibus quarum conexio imperialis antiqua, directa et continua ab originibus Carolingicis erat, reservabant. Eorum hic praesentia non ornamentum nec vindicatio est: memorat Domum de Cerf ad structuram constitutivam ipsius ordinis Carolingici pertinere, non ad eius margines aut extensiones seriores. Domus quae aurum et nigrum gerit, ea non elegit: ea accepit, simul cum onere et responsabilitate quae eis adnexa sunt.

Craticula decem partium non motivum libere electum nec approximatio commoda est. Diploma anni 1749 hunc numerum expresse statuit, et hic numerus in metallo et tinctura vestigium est retis decem conexionum imperialium cuius memoriam exactam archiva servant. Craticula generica et decorativa non numeratur; craticula decem partium legitur.

Caput rubrum denique insigne honorificum concessionis imperialis directae constituit. Consuetudo heraldica Sacri Imperii illud sanguini in servitio Imperii fuso associat — non sensu metaphorico, sed ut memoria exacta sacrificii suscepti et inscripti. Acta circumstantiam hac de re designant exactitudine quae nullam ambiguitatem relinquit: Iohannes IV de Cerf, in proelio Dommartinensi die 25 Augusti 1325 cecidit, durante bello Awansiae et Warouxiae, in servitio ordinis imperialis. Caput rubrum monumentum eius in metallo est.

Homines transeunt; scutum manet, silentio memoriam servitii eorum et debitum gerens quod generationes viventes erga eos qui sibi praecesserunt contrahunt.

Galea et lemnisci

Diploma Lefort anni 1749 galeam ferream describit, de facie positam, clausam, craticula aperta, auro limbatam, rubro duplicatam.

Consuetudo heraldica Sacri Imperii, ante annum 1806, galeam de facie positam — id est frontaliter praesentatam — solis domibus gradus principalis Imperii reservabat. Haec conventio non praeferentia aesthetica est: signum gradus in iure heraldico imperiali inscriptum est, cuius functio praecise est uno aspectu locum domus in ordine constitutivo Imperii visibilem reddere. Galea ad dextram vel sinistram conversa nobilitatem feudalem ordinariam designat; galea de facie principem immediatum designat. Distinctio iuris est, non speciei.

Galea Domus clausa est et craticula aperta. Hae duae notae simul leguntur: galea clausa domum significat quae ordinationem equestrem in forma sua altissima accepit; craticula aperta — opposita craticulae clausae — in hierarchia iuris heraldici, signum est gradus Marchionis quem acta imperialia Domui ab Henrico IV contulerunt. Quisque gradus huius descriptionis realitati iuridicae et memoriali respondet, non officinae detaliis.

Limbus aureus et duplicatura rubra, in ipsis galeae elementis, colores imperiales scuti resumunt — aurum Imperii, rubrum sanguinis fusi — significantes galeam ad idem corpus heraldicum pertinere quo scutum quod timbrat, et harmoniam horum insignium internam esse, non formalem tantum.

Usus nobiles Belgici post annum 1830 hanc galeam ut ad dextram conversam interdum praesentaverunt. Haec lectio a conventione post quietem Imperii orta procedit, in contextu iuridico omnino diverso, et iuri armoriali quod insignia Domus regit aliena est. Onus imponit haec insignia in solo contextu in quo data et inscripta sunt legere: illo Sacri Imperii, secundum proprias eius regulas, non secundum normas quae eum pluribus decenniis sequuntur.

Lemnisci, secundum idem diploma, ex auro et rubro hachatis componuntur, torque earundem colorum retentis. In traditione heraldica imperiali, lemnisci non ornamentum liberum sunt: eorum color metalla et tincturas scuti necessario resumit. Ita, in ipso textu suo, colores Imperii et sanguinis in eius servitio fusi memorant — totam galeam non solum capitis tegumentum caerimoniale, sed memoriam super scutum gestatam reddentes.

Cimerium

Cimerium, secundum diploma anni 1749, dimidia aquila nigra blasonatur, e galea exoriens.

Historia demonstrat hanc aquilam, forma dimidiae aquilae exorientis, aquilam bicephalam praecedere quae a saeculo XV insigne proprium et exclusivum Habsburgicorum gradatim facta est. Ad aquilam Carolingicam in figura sua prima et originali refertur: aquilam imperialem monocephalam, symbolum auctoritatis unicae Imperatoris super Christianitatem, ante divisiones et duplicationes dynasticas. Quod haec aquila nigra in fundo aureo est — coloribus Imperii — non est coincidentia: signum est cimerium ad idem corpus heraldicum quo scutum pertinere, eiusque lectionem sursum prolongare.

Dimidia aquila exoriens aquilam incompletam non figurat. Aquilam figurat eo momento quo se erigit — ipsum motum oneris, servitii, fidelitatis in actu. In traditione iuris heraldici Carolingici, cimerium missionem domus gerit ubi scutum gradum eius gerit: scutum dicit quid sit; cimerium dicit quid faciat. Aquila nigra in cimerio Domus de Cerf ita brachium armatum in servitio Imperatoris positum figurat, missionem militarem et custodiae ab actis fundatoribus commissam et generatione post generationem susceptam.

Traditio docet talia signa non ut bonum mobile sine compensatione acceptum hereditari. Ut responsabilitatem suscipiuntur: quaeque generatio quae hanc aquilam in cimerio insignium suorum gerit, hoc ipso facto tacite obligationem earum quae sibi praecesserunt renovat.

Corona: Markgrafenkrona

Corona quae insignia Domus timbrat Markgrafenkrona est, cuius structura conventionibus Sacri Imperii ante annum 1806 praecise statuitur, et cuius quodque elementum realitati constitutivae ordinis imperialis respondet: Goldreif aureum, fundamentum omnis coronae Imperii et signum pertinentiae ad nobilitatem immediatam; monile decem minorum margaritarum, in duobus ordinibus quinque dispositarum, basim cingentium, cuius numerus non arbitrarius est; quinque Zacken altae, quaeque magna margarita argentea cumulata, figura columnarum dignitatis principalis; et quattuor Spangen semiclausi, has quinque cuspides inter se connectentes, coronam principalem a corona comitali, qua carent, distinguentes. Haec structura in vertice aperta potius quam clausa, in hierarchia heraldica imperiali Fürstenwürdae — dignitati principali Imperii — respondet, distinctae a corona clausa Principibus Electoribus reservata.

Hierarchia coronarum Sacri Imperii lingua praecisa est quam traditio sine ambiguitate tradebat. Corona Comitis (Graf) suo circulo et novem margaritis, sine Spangen, cognoscitur; Markgrafenkrona ab ea distinguitur suis quinque cuspidibus et quattuor Spangen, quae dignitatem superiorem et conexionem ad Imperatorem directiorem significant. Super eam, corona ducalis (Herzogskrone) quinque folia gerit; adhuc super, corona electoralis (Kurfürstenkrone) clausa est. Markgrafenkrona Domus de Cerf igitur, in hoc systemate, locum rigorose determinatum tenet: non illum dignitatis electoralis, sed illum Marchionis qui directe ab Imperatore pendet, regimine Immediatatis Imperialis, sine ullo prorsus intermedio — neque duce, neque principe territoriali, neque episcopo.

Hunc locum in ordine constitutivo Imperii — non dignitatem electoralem quam Domus numquam se tenere praetendit — designat corona quae in timbro insignium gestatur. Generationes quae nos praecesserunt hanc coronam non ut honorem in caerimoniis ostendendum acceperunt: eam ut signum visibile oneris exercendi, custodiae tenendae, ordinis in servitio Christianitatis sustinendi gestaverunt.

Sententia

Sententia Domus, sicut notitia Poplimont (1856) qualificationem hereditatam consignat, triplici qualitate indivisibili habita legitur, quae se complent sine se umquam invicem substituendo.

Nobili, primum — antiquitate sanguinis et continuitate stirpis ab originibus Carolingicis. Nobilitas Domus non ex nobilitatione quodam historiae momento gratia concessa procedit: Domui ab eius fundatione consubstantialis est, antiquior distinctionibus et gradationibus quas aetates sequentes gradatim introduxerunt. Traditio docet veram nobilitatem non titulum acceptum esse: statum traditum esse, cuius continuitas ipsa probatio est.

Militari, deinde — servitio armato constanti Imperio ab originibus sine intermissione praestito. Acta fundatoria anni 1007 Iohannem I de Cerf Dominum et Equitem consecrant; acta annorum 1102 et 1103 huic qualitati titulos domui marchiae militaris proprios addunt. Mors Iohannis IV apud Dommartin anno 1325 una ex vestigiis huius servitii in archivis exactissimis est. Sed traditio docet hoc servitium non rem unius hominis aut unius circumstantiae esse: vocationem permanentem esse domus cuius dignitas et onus militare simul collata sunt, nec separari possunt.

Capitulari, denique — feminis Domus in capitula nobilia receptis, praesertim Leodiensi, Andanensi et Monasteriensi, solo nomine de Cerf gestato pro probatione quarteriorum suorum sufficiente habito. Haec qualitas capitularis non accessorium distinctionis femininae est: agnitio est, ab institutis religiosis nobilibus antiquissimis regionis, sanguinem Domus tantae antiquitatis et puritatis esse quam nemo contestatur — adeo ut probatio formalis quarteriorum, ab omni alia domo exacta, hic superabundans habeatur.

Haec triplex qualificatio minime catalogus titulorum accumulatorum est. Descriptio status permanentis est: domus quae Deo, Ecclesiae et Imperio simul ab originibus suis servivit, sine eo quod hae fidelitates umquam contradictoriae habitae sint, et sine eo quod altera alteri umquam sacrificata sit.

Duae sententiae a Domo gestatae hanc synthesim forma sua concisissima exprimunt:

Soli Deo et Imperatori.

Veritas Regnat per Cerf.

Officium imponit in his nec formulam occasionis nec ornamentum cancellariae videre, sed enuntiationem obligationis generatione post generationem traditae — declarationem fidelitatis quae individuum praecedit et ei superstes erit.

Series actorum imperialium

Haec insignia et hae dignitates non ex actu uno isolato procedunt, nec ex gratia semel concessa et non renovata. Ex continua serie actorum imperialium procedunt quorum memoriam archiva servant, et quorum repetitio per regna successiva ipsa probatio est soliditatis et legitimitatis fundi.

Anno 1007, Imperator Henricus II Iohannem I de Cerf Dominum et Equitem consecrat. Hoc primum actum non initium ex nihilo est: consecratio formalis est realitatis iam antiquae, scriptura status quem usus Christianitatis Carolingicae multo ante quam cancellariae imperiales eum membranae inscriberent statuerant. Annis 1102 et 1103, Imperator Henricus IV hanc qualitatem iterat eique sollemniter titulos Principis Marchiae, Marchionis, Comitis Imperii, Baronis Liberi, Baronis Sanguinis addit — titulos quorum quisque realitati iuridicae praecisae in ordine constitutivo Sacri Imperii respondet, et quorum universitas domum in corde structurae imperialis positam, non in eius periferia, designat.

Quisque deinde Imperatorum qui succedunt has dignitates iterat. Haec iteratio non formalitas administrativa sine consequentia est: in logica constitutiva Sacri Imperii, quodque regnum quod dignitatem iterat vinculum fidelitatis directae inter Domum et Imperatorem renovat, et confirmat hoc vinculum nec intermissionem nec mutationem passum esse. Series ininterrupta harum iterationum, ab Henrico II usque ad Carolum VI deinde Carolum VII et usque ad ultimum possessorem dignitatis imperialis, ita ipsa forma probationis est: non documentum unicum quod contestari possit, sed catena continua cuius quodque vinculum praecedentia roborat.

Traditio docet iterationem minime repetitionem vanam consuetudine vel protocollo peractam esse. Actus sollemnis est quo quodque regnum continuitatem ordinis accepti conscie suscipit, et Domui significat locum suum in hoc ordine non revocari. Nequaquam domini hereditatis acceptae sumus; eius tantum custodes ad tempus sumus — et praecise hanc sui ipsius depossessionem suscipiendo, quaeque generatio eas honorat quae sibi praecesserunt.

Scutum primigenium et eius usus

in auro caput cervi rubrum

Insignia in hoc documento descripta — in auro craticula nigra decem partium, capite rubro — insignia plena Domus sunt, sicut actis imperialibus successivis ab anno 1007 statuta et confirmata. Coexistunt cum scuto primigenio antiquitatis superioris, cuius memoriam traditio servat et cuius forma sequens est: in auro caput cervi rubrum. Hoc scutum de ipso nomine Domus loquitur — caput cervi rubrum in campo aureo — et eius simplicitas formalis originem testatur quae progressibus heraldicis praecedit qui insignia Domus per acta imperialia gradatim ditaverunt.

Traditio docet insignia primigenia domus immediatae imperialis non ramis pertinere: Domui in sua continuitate matriculari pertinent. Rami cadetes dignitates suas, onera sua et titulos quos gerunt non ex iure proprio et autonomo tenent, sed ex delegatione quam Domus matricularis eis tempore separationis suae concessit, et quam revocare aut mutare iure manet secundum necessitates Domus et defectus eventuales in obligationibus quae omne onus delegatum comitantur.

Historia demonstrat quosdam ramos, hoc vinculo dependentiae legitimae se liberare quaerentes, insignia primigenia Domus sibi appropriavisse — in auro caput cervi rubrum — quasi solum harum insignium usus eis autonomiam conferret quam constitutio Domus eis numquam concessit. Haec appropriatio emancipationem non constituit: usum indebitum constituit. Insignia Domus non bonum sunt quod quis avertit ut se ab obligationibus quae ea comitantur liberet; signum visibile sunt vinculi fidelitatis ad Domum matricularem, cuius ruptura nullum ius confert sed officia non impleta attrahit.

Officium imponit hic memorare quod consuetudo semper pro statuto habuit: titulos et onera quae Domus matricularis ramis suis concedit, per delegationem revocabilem, non per alienationem definitivam concedit. Quod a Domo collatum est, ab ea retrahi potest, ex quo condiciones delegationis non amplius implentur. Custodia insignium primigeniorum Domui matriculari pertinet; nemo iis uti potest ut auctoritatem eius unde procedunt contestetur.

Onera et iurisdictiones dignitati adnexa

Dignitati Marchionis et titulis eam comitantibus onera et iurisdictiones propriae adnectuntur, quarum permanentiam per saecula historia demonstrat, independenter a vicissitudinibus politicis quae earum exercitium suspendere potuerunt sine umquam earum extinctionem pronuntiandi.

Immediatas Imperialis fundamentum omnium aliarum constituit: Domum sub sola Imperatoris auctoritate ponit, sine ullo prorsus intermedio — neque principe territoriali, neque episcopo, neque duce, neque comite. Haec immediatas non privilegium gratia concessum est: regimen proprium domuum Nobilitatis Immediatae est, in constitutione Imperii inscriptum, quod nullus actus unilateralis potestatis subordinatae mutare potest.

Ius Gladii Domui altam iustitiam criminalem et ius sanguinis assecurat — iurisdictionem altissimam in ordine feudali agnitam, solis domibus reservatam quarum auctoritas directa super territorium actis imperialibus statuitur. Ius Collectandi ei iurisdictionem fiscalem assecurat, ius tributa super terras et personas sui ditionis exigendi. His adduntur ius banni — potestas imperii et convocationis militaris —, ius teloneii fluvialis super aquas terras suas transeuntes, advocatiae imperiales super plura instituta religiosa, et co-summa potestas temporalis super Principatum Leodiensem.

Traditio docet haec onera et iurisdictiones non ex sola gratia imperiali seorsum sumpta procedere: in contextu constitutivo ordinis Sacri Imperii inscribuntur, sicut magnae leges fundamentales eum gradatim toti Christianitati firmaverunt et praestiterunt. Bulla Aurea anni 1356 iura et privilegia principum immediatorum in relatione sua directa ad Imperatorem praecise statuit, et eorum inalienabilitatem consecrat: dignitates domuum in ordinem imperialem rite inscriptarum nulla auctoritate intermedia adimi vel minui possunt, et earum transmissio hereditaria contra omnem contestationem externam protegitur. Tractatus Westphalici anni 1648 gradum ulteriorem transgrediuntur: eadem iura non amplius solum intra Imperium, sed toti Christianitati, sub garantia collectiva potestatum signatariarum, sollemniter iterant et garantiunt. Ita statuunt nullam potestatem extra Imperium positam harum dignitatum decadentiam pronuntiare posse, et earum latentiam eventualem — circumstantiis politicis exceptionalibus provocatam — earum extinctionem iuridicam nullo modo valere.

Haec onera, ex quo Imperium quievit, latentia manent. Nullus actus earum abrogationem pronuntiavit — neque declaratio anni 1806, quae solum institutiones Imperii, non iura domuum immediatarum actis anterioribus fundata, respiciebat, neque ullum tractatum posterius. Consuetudo docet, et historia confirmat, quod non abrogatum manet; institutiones circumstantiis quae eas temporarie suspenderunt superesse; latentiam iuris non esse eius deletionem; et custodiam patrimonii traditi etiam, et fortasse praesertim, in silentio et patientia interregnorum exerceri.

Inscriptio matricularis

Inscriptio Domus in matriculas Nobilitatis Immediatae matriculis Reichsritterschaft niederrheinisch-westfälischer Reichskreis testatur, B Nr. 521, 636, 713, 763 et 2384.

Traditio docet talem inscriptionem non decerni: constatari. Reichsritterschaft — corporatio Nobilitatis Immediatae Circuli Rhenano-Westphalici — in matriculas suas nullas domus admittebat quarum immediatas dubia, recens aut contestata fuisset. Ibi inscribebat eas quarum conexio directa ad Imperium longo tempore stabilita, ab omnibus Circuli membris agnita, et actis successivis confirmata erat. Admissio in talem corporationem non honor erat qui sollicitabatur: constatatio erat quam corporatio ipsa operabatur, realitatem immediatatis domus de qua agitur secundum archiva et usus verificans.

Inscriptio Domus de Cerf sub quinque referentiis matricularibus distinctis — B Nr. 521, 636, 713, 763 et 2384 — ita non gratiam aliquo momento concessam nec admissionem exceptionalem testatur, sed continuitatem agnitionis quam generationes successivae tantum confirmare debuerunt, et quam officiarii Reichsritterschaft quinquies ut totidem constatationes distinctas eiusdem realitatis permanentis inscripserunt. Quinque inscriptiones non quinque agnitiones concessae sunt: quinque attestationes independentes status sunt qui quamque earum praecedit.

Historia demonstrat archiva in hoc puncto non mentiri: quod consignant, consignant quia factum est, et quia ii qui eorum custodiam tenebant pro primo officio habebant nihil omittere, nihil mutare, et nihil oblivioni relinquere.

Ordines Equestres

Dignitas Principis Marchiae et Immediatas Imperialis Domus de Cerf, ipsa natura sua, participationem in ordinibus equestribus postulant quos Imperium et principes ei foederati altae nobilitati immediatae catholicae reservabant. Archiva Domus memoriam harum admissionum servant.

Ordo Velleris Aurei: Domus membra in Ordinem Velleris Aurei recepti sunt. Insignia et res adnexae in archivis Domus servantur. Statuta fundatoria ordinis, a Philippo Bono anno 1430 statuta, examen rigorosum titulorum et quarteriorum omnis domus admissae exigebant: nulla gratia personalis ei sufficere poterat. Admissio ita attestationem antiquitatis et continuitatis nobilitatis Domus per institutionem exigentissimam Christianitatis in re probationum constituit.
Ordo Sancti Georgii Imperii (Georgsritterorden): Anno 1469 ab Imperatore Friderico III pro principibus immediatis Imperii in servitio Christianitatis fundatus, hic ordo solis Reichsfürsten directe ab Imperatore pendentibus reservatus erat. Domus membra ab anno circiter 1471 in eum recepti sunt, annis qui fundationem immediate secuti sunt. Traditio docet pertinentiam ad talem ordinem non gratiam sollicitatam fuisse, sed constatationem ab ipso Imperatore de qualitate domus de qua agitur operatam.
Ordo Calcaris Aurei (Orden vom Goldenen Sporn): Ordo imperialis et pontificius, directe ab Imperatore vel Papa principibus et equitibus catholicis antiquitatis agnitae collatus, sine regesto centrali exhaustivo. Domus membra hanc distinctionem circa annos 1340–1360 receperunt, in contextu iterationum imperialium quae mortem Iohannis IV apud Dommartin anno 1325 secutae sunt.
Ordo Sancti Huberti (Iuliacum-Montes): Anno 1444 a duce Iuliacensi-Montensi fundatus, cuius territoria Hasbaniam occidentalem directe contingebant, hic ordo altam nobilitatem catholicam regionis Mosano-Rhenanae congregabat. Membra rami matricularis circa annos 1446–1455 in eum recepti sunt, generatione quae fundationem secuta est. Vicinitas geographica et relationes documentatae inter Domum et aulam Iuliacensem-Montensem hanc admissionem institutionaliter congruentem reddunt.
Ordo Cygni (Schwanenorden, Brandenburgum): Anno 1440 a Principe Electore Brandenburgensi pro alta nobilitate Imperii septentrionali-occidentali fundatus, hic ordo domos immediatas circulorum Westphalici et Rhenani congregabat. Membra rami Westphalici Domus circa annos 1442–1460 in eum admissi sunt.
Ordo Annuntiationis (Sabaudia): Anno 1362 ab Amadeo VI Sabaudiae fundatus, hic ordo principes et domos nobiles regionis Alpinae et Italiae septentrionalis Imperio coniunctas congregabat. Rami Italici Domus — Neapoli, in Sicilia et Gaetae constituti — relationes cum aula Sabaudica coluerunt, cuius positio in rete imperiali illa intermediarii naturalis inter domos septentrionis et meridiei erat. Membra horum ramorum circa annos 1390–1420 recepti sunt.
Ordo Melitensis — adhaesio honorifica (Ehrenritter Balliviae Alden Biesen): Ballivia Alden Biesen, sedes linguae Germanicae Ordinis Melitensis in regione Mosano-Mosellana, Hasbaniam eiusque marchias praecise complectebatur. Domus membra ca. 1300–1360 qua equites honorifici in eam recepti sunt, sine voto caelibatus, forma principibus immediatis reservata qui obligationem suam in defensione Christianitatis significare volebant sine capite domus suae relinquendo.

Regula Interpretationis

Universa haec insignia exclusive secundum conventiones heraldicas Sacri Imperii ante annum 1806 leguntur. Haec non regula interpretationis inter alias est quam libere eligere aut omittere liceat: solus contextus iuridicus est in quo haec insignia data, inscripta, iterata et tradita sunt. Haec insignia secundum alias conventiones legere, est ea in contextu eis alieno legere — et est, hoc faciendo, fictionem realitati substituere.

Ius heraldicum imperiale systema aestheticum non est: ius est. Quaeque eius conventio — orientatio galeae, forma coronae, descriptio cimerii — realitati iuridicae et constitutivae praecisae respondet, cuius mutatio aut substitutio non solum speciem insignium, sed sensum eorum et amplitudinem alterat. Galeam de facie ut galeam conversam praesentare, est signum gradus principalis quod haec galea gerit delere; Markgrafenkronam secundum usus Belgicos post annum 1830 legere, est insignibus imperialibus craticulam post quietem Imperii ortam applicare — anachronismum quem rigor iuris armorialis admittere non potest.

Usus nobiles Belgici aut Gallici post annum 1815 legitimitatem propriam in contextu sibi proprio habent. Insignibus Domus de Cerf non applicantur, et omnis lectio horum insignium quae se inde vindicaret non lectio alternativa esset: error iuris esset.

Aetati nostrae incumbit id quod traditum est fideliter servare, non illud secundum contextus sibi posteriores et alienos reinterpretari. Onus custodis memoriae non est hereditatem modis successivis aptare: est eam integram tradere illis qui post nos venient.

Heraldica