Maison de Cerf

Fundatio

Ab origine Carolingica ad nomen Cervi natum

Domus de Cerf ex alta nobilitate Carolingica originem ducit, in regione quae tunc actualem Alsatiam, Rhenum superiorem et Austrasiam complectebatur — non territorium unum, sed ipsum cor Imperii Occidentalis. Acta genealogica testantur Geroldum Seniorem de Vinzgau, comitem cuius filia Hildegardis anno 771 secunda uxor Caroli Magni facta est, duos filios habuisse: Geroldum I, a Carolo Magno ad Praefecturam Bavariae evectum et anno 799 in pugna contra Avaros occisum, et Geroldum II de Vinzgau, dictum Gerdum, dictum Cervum Austrasium, fratrem minorem.

Traditio dynastica narrationem eius constitutionis servat: propria auctoritate comitali, Geroldus II in regione Austrasiae Rheno-Mosanae — terra quae hodie partes Germaniae, Belgii, Luxemburgi, Belgii Inferioris et Galliae septentrionalis orientalis complectitur — sedem fecit, ibique domum novam et independentem fundavit. In galea sua cornua cervina gestabat; quod signum ei nomen Cervi attribuit, domui suae traditum et, per saecula et terras, tribus linguis servatum: Cervus/de Cervo Latine, de Cerf Romanice Wallonice, von Scherff/de Scherffs Germanice Rhenano — tres unius eiusdemque rei dynasticae expressiones, ad imaginem ipsius Lotharingiae, terrae confinii inter mundum Romanicum et Germanicum, non unius regni.

Fièze-Fontaine: sedes matricularis, non sola terra

Foedus Verdunense, anno 843, Lotharingiam — partem Lotharii I — fecit territorium ubi regimen Imperii concentratum erat: Aquisgrani, Coloniae, Treviris, Moguntiae. Fontes, in hoc amplo conspectu, constitutionem Domus de Cerf in Hasbania situant, planitie Mosa, Geero et Sambra terminata, in regione hodie inter Belgium et Limburgum divisa.

Dominium Fièze-Fontaine, sedes rami principalis iam saeculo XI testata, sedes matricularis Domus ab anno 1007 mansit. Hanc qualitatem per saecula servavit, ut sedes historica, dynastica et institutionalis Lineae Matricularis.

Archiva tamen regiminis, filiationis, possessionis et iurisdictionis gradatim in Bavariam, terram originis Domus, translata sunt, deinde archivis saeculis sequentibus productis aucta. Haec translatio necessitati eorum conservationem firmandi respondebat, in contextu turbis recurrentibus Principatum Leodiensem et aemulationibus nobilitatis localis eius afficientibus signato.

Domus expansione territoriali et dynastica progrediente, fundi documentarii deinde inter plures eius possessiones et centra administrationis per Europam distributi sunt, praesertim in spatiis hodie in Hispania, Austria, pluribus Germaniae regionibus, necnon Romae et in Vaticano sitis. Pars magna huius documentationis etiam in officinas custodiae diversarum auctoritatum publicarum et ecclesiasticarum versata, descripta vel servata est.

Archiva ad Domum pertinentia ita hodie inter plures fundos privatos et institutionales Europaeos dispersa inveniuntur, praesertim in Hispania, Austria, Germania, Roma et Vaticano. Pars substantialis etiam in archivis publicis Regni Belgii necnon in iis Regni Belgii Inferioris servatur, ubi multa documenta ad possessiones, officia, iurisdictiones, filiationes et actiones historicas Domus pertinentia supersunt.

Ita, etsi Fièze-Fontaine sedes matricularis et historica Lineae Matricularis manet, eius irradiatio documentaria, patrimonialis et institutionalis a pluribus saeculis in spatio Europaeo multo ampliore inscribitur, cuius vestigia in praecipuis centris archivorum antiqui mundi imperialis, Rhenani, Danubiani, Iberici et Romani inveniuntur.

Annus 1007: actus fundator

Regesta nativitatem Iohannis I de Cerf (Iohannis de Cervo) anno 981 situant. Anno 1007 Imperator Henricus II eum Dominum et Equitem, Caput Nominis et Armorum consecrat, et plenam Immediatatem Imperialem registrat: Domus iam terras et iura sua directe ab Imperatore, sine domino intermedio, tenet. Hic actus non originem familiae signat, quae terras suas iam per duo saecula gubernabat, sed eius definitivam formalisationem institutionalem — et eius insertionem, hoc ipso statu, in ordinem imperialem qui tunc maximam partem Europae centralis et occidentalis complectebatur.

Annis 1102 et 1103, Imperator Henricus IV qualitatem Domini et Equitis iterat, eique titulos Principis Marchiae, Marchionis, Comitis Imperii, Baronis Liberi, Baronis Sanguinis addit. Quisque Imperatorum qui in throno imperiali succedunt hos titulos deinde iterat, novissimis Carolo VI deinde Carolo VII; ultimus quoque Imperator Sacri Imperii eos iterat, regno quod acta breve fuisse situant.

Acta posteriora plures foederationes amplitudinis Europaeae testantur quae hunc gradum confirmaverunt: Carolus I de Cerf circa 998–1002 Hadwigem de Lotharingia duxit; Maria Eleonora de Cerf Adalbertum de Maasgau duxit et ramum fundavit; Iohannes II de Cerf saeculo XIV Mariam Ioannam de Luxemburgo de Bierset duxit, Domum ita in primo circulo nobilitatis imperialis inscribens — cum Domus Luxemburgensis duos Imperatores dederit, Henricum VII et Carolum IV, eiusque irradiatio a Bohemia ad Brabantiam se extenderit.

Expansio

Domus et Principatus Leodiensis

Principatus Episcopalis Leodiensis, status supremus Sacri Imperii ab anno 985 ad 1795, ab Episcopo Principe regebatur cuius prima vocatio spiritualis manebat. Domus ibi propriam Curiam de Cerf tenebat, et fontes genealogici antiqui — Hemricourt, Butkens — testantur Domum de Cerf ibi officium Magistri Magni Curiae Principum Episcoporum exercuisse, prima dignitas illius temporis cognita vocatum. Hoc officium non a delegatione Episcopi Principis procedebat: directe ab Imperatore, sicut universa Domus praerogativa, tenebat. Domus ibi co-suprematiam temporalem ita exercebat, solo Imperatore mandatam, et soli ei rationem reddebat. Acta etiam advocatias imperiales memorant super Cathedralem Sancti Lamberti Leodiensis et abbatias Stabulensem, Malmundariensem et Sancti Trudonis exercitas. Hoc officium Leodiense unam ex dignitatibus Domus constituit, non universum patrimonium institutionale, cuius amplitudinem Europaeam sectiones sequentes testantur.

Praesentia territorialis ad amplitudinem Europae

A Fièze-Fontaine, rete dominiale maximam partem Hasbaniae occidentalis tegit — viginti circiter dominia — et ad Condrusiam et Mosam se extendit, ubi Domus ius teloneum fluviale Stattae tenet. Tres gubernatus ei subiecti sunt: Comitatus Bullionensis, Comitatus Namurcensis, Marchionatus Chimacensis. Versus Limburgum, Marchionatus Wintershoven a ramo delegato administratur, praesertim durante bellis annorum 1792 ad 1795. Versus Flandriam, Brabantiam et Atrebatum, plura feuda hunc conspectum complent.

Domus propriam vocationem Rhenanam tenet, a sede sua Hasbaniensi distinctam: Castellaniam Spirensem, Comitatum Mosellanum, iura secundum Rhenum usque ad Eifeliam, necnon teloneum Oberwesellae. Urbes Treviri, Moguntia et Colonia Agrippinensis ad eandem sphaeram influxus pertinent, in corde terrarum electionis imperialis.

Viennae, ramus aulicus Domus officium Oberstkämmerer — Summi Cubicularii Imperialis — in Aula Habsburgica tenet, officium quod Domum in contactu directo potestatis imperialis centralis collocat, longe ultra terras suas Lotharingicas.

In Hispania, Domus dominia Castellana tenet, necnon necessitudines cum Aula Hispanica constitutas, ubi gradus eius Grandi Hispaniae comparabilis habetur.

Versus Italiam, acta gubernatus Neapolitanum, Gaetanum et Siciliensem memorant, per quos Domus administrationi possessionum meridionalium Coronae Hispanicae deinde Austriacae inscribitur.

Versus Galliam, Lotharingiam et Picardiam, plures enclaves supersunt, ex antiqua fronte imperiali ortae: Givet, Fumacum, Vireux, Mons Medius, necnon necessitudines in Vermandesio et Hannonia Francogallica.

Rami Domus, ab Europa in Europam

Domus per systema ramorum se regit, a ramo matriculari Fièze-Fontaine radiantium, quorum quisque per delegationem territorio vel officio per totum continentem distributo investitur: Wintershoven (Belgio Inferiore meridionali), Vienna (Austria), Spira (Imperio Rhenano), Bohemia, Westphalia, Flandria-Atrebatum, ramus Mosanus Loncin, ramus Atrebatensis Sanctus Audomarus, rami Provinciae, Picardiae, Neapolis et Siciliae, Gaetae, Poloniae, Bavariae. Traditio dynastica, inter ramos ex hac stirpe ortos, plura nomina hodie in nobilitate Belgica firmiter constituta memorat; eorum index hic non est recensendus, ob reverentiam ordini nobiliari in hac terra vigenti. Caput Nominis et Armorum solus garans manet validitatis ramorum et disciplinae dynasticae, quacumque distantia sedes eorum a Fièze-Fontaine separentur.

Rete triginta et unius magnarum foederationum Europaearum

Acta triginta et unam magnas domos Europae recensent — in Austria, Germania, Gallia, Hispania et Belgio Inferiore —, quibuscum Domus de Cerf per saecula foedus iniit: Habsburgo, Luxemburgo, Nassovia — per Glymes de Brabantia —, Maasgau, Lotharingia, Borbonia, Montmorencio, La Marck, Ligne, Arenberg, Croÿ, Merode, Hornes, Schwarzenberg, Wittelsbach, Hohenzollern, Metternich, Thurn und Taxis, Rohan, La Rochefoucauld, Lalaing, Trazegnies, Gavre, Limburg-Stirum, Salm-Salm, Waldburg, Beauvau-Craon, Glymes-Berghes, Beaufort-Spontin, Egmont, Broglie, Noailles, Clermont-Tonnerre et Berlo. Hoc rete, actu per actum documentatum, Domum in corde nobilitatis imperialis Europaeae collocat, non in solo ambitu Belgii Inferioris meridionalis.

Tituli et traditio

Tituli, equitatus Imperii et insignia

Tituli Domus secundum ordinem praecedentiae historicum constituuntur: Dominus et Eques de Uradel — antiquissimus —, Baro Liber, Baro Sanguinis, Comes Imperii, Marchio, Marchio Imperii, Princeps Marchiae iure, Princeps Imperii de facto. Domus ad Reichsritterschaft pertinet, Cantonem Rheni Inferioris, et iusticiabilis directa Reichshofrat Vindobonensis agnita est, ut testatur causa Iosephi de Cerff, ab anno 1734 ad 1737 instructa. Inscriptio matricularis a Landeshauptarchiv Coblentino testatur — matriculae Reichsritterschaft niederrheinisch-westfälischer Reichskreis, B Nr. 521, 636, 713, 763 et 2384. Regesta praeterea memorant plures Domus membra in Ordinem Velleris Aurei receptos esse, quorum insignia in archivis familiaribus servantur.

Insignia ita blasonantur: in auro craticula nigra decem partium cum capite rubro, Markgrafenkrona ornata, quinque magnis margaritis super hastas altas, arculis aureis semiclausis, et duobus monilibus quinque minorum margaritarum ornata, super galea de facie posita, clausa, craticula aperta, cimerio dimidia aquila nigra monocephala, forma antiquior aquila bicephala Habsburgica et signum antiquitatis Carolingicae. Eorum validitas per diploma regis armorum imperialis, die 13 Octobris 1749 datum, certificata est.

Iura Domus

Acta, ad munus Capitis Nominis et Armorum, complexum iurium propriorum statuunt, a titulis qui ea exprimunt distinctum. Immediatas Imperialis, anno 1007 registrata, Domum sub sola auctoritate Imperatoris collocat, sine domino intermedio. Ius Gladii — summa iustitia criminalis et ius sanguinis — iam saeculo XIV testatur, sicut Ius Collectandi, ius exactionis fiscalis imperialis. Acta praeterea ius banni, ius teloneum fluviale — Stattae sicut Oberwesellae —, et advocatias imperiales super Cathedralem Sancti Lamberti Leodiensis et abbatias Stabulensem, Malmundariensem et Sancti Trudonis exercitas memorant. Co-suprematia temporalis super Principatum Leodiensem et pertinentia ad Reichsritterschaft hunc complexum complent. Secundum doctrinam adoptatam (sectio 11), haec iura, sicut leges fundamentales Imperii ex quibus procedunt, in latentia manent nec ulla abrogatione affecta sunt.

Successio cognatica: mulieres in Domo

Traditio dynastica, ad iura transmittenda, regimen cognaticum servat: mulieres ibi eodem titulo ac viri transmittunt, ut acta de Hildegarde de Vinzgau testantur, per quam nexus Carolingicus contrahitur, de Maria Eleonora de Cerf, per quam ramus fundatur, et de Maria Ioanna de Luxemburgo. Hoc regimen, antiquius conventionibus primogeniturae masculinae exclusivae postea ortis, ius proprium et constans Domus constituit, tam in ramis Lotharingicis quam in ramis Austriaco, Hispanico et Italico observatum.

Continuitas

Fundamenta iuridica Imperii: Bulla Aurea et Pax Westphalica

Bulla Aurea anni 1356, ab Imperatore Carolo IV promulgata, ordinem constitutionalem Sacri Imperii Romani Germanici statuit — ordo qui tunc maximam partem Europae centralis tegebat. Collegium electorale, dignitatum territorialium ordinem et regimen immediatatis cui Domus ab anno 1007 subiecta est ordinat. Hic ordo, sine dissolutione, Bellum Trigesimum Annorum (1618–1648) transit, certamen Europaeum quod universas terras imperiales, a Rhenaniis usque ad Bohemiam, graviter afflixit.

Pax Westphalica, anno 1648 Monasterii et Osnabrugae conclusa, hunc ordinem non rumpit: confirmat et solidat ad amplitudinem totius continentis. Immediatatem et iura particularia Statuum Imperii praestat, relationes inter Imperatorem et Status imperiales statuit, et, una cum Bulla Aurea, una ex duabus legibus fundamentalibus — Reichsgrundgesetze — Sacri Imperii fit. In eodem hoc ordine constitutionali Domus ad Reichsritterschaft pertinentia et eius iusticiabilitas coram Reichshofrat Vindobonensi inscribuntur.

Continuitas iurium et Imperii quies

Revolutio Francogallica anno 1795 Principatum Leodiensem dissolvit. Die 16 Iulii 1806, sedecim principes Germanici, Napoleonis impulsu, a Sacro Imperio se separant ut Confoederationem Rhenanam constituant. Die 6 Augusti 1806, Franciscus II, declaratione unilaterali, coronae imperiali renuntiat et se ab officiis erga Imperium liberatum dicit. Archiva hortantur ut hic actus pro eo quod est examinetur: declaratio personalis Imperatoris, sub pressione militari et politica a Napoleone exercita facta — Confoederatione Rhenana partem substantialem territoriorum imperialium modo absorbente —, non deliberatio corporum constitutorum Imperii. Neque Dieta Imperii (Reichstag), neque Consilium Aulicum (Reichshofrat), dissolutionem suffragati sunt nec pronuntiaverunt: nullus actus abrogationis, ab auctoritate competenti et deliberanti profectus, Bullam Auream nec Pacem Westphalicam delet, quae hodie, sine textu contrario, manent.

Confoederatio Rhenana ipsa, quae ordini imperiali in parte territorii sui se substituerat, fundatorem suum non superstat: Lipsiae mense Octobri 1813 victa, defectionibus principum suorum membrorum dissolvitur et anno 1813 extinguitur. Eius interitus, septem tantum annis post constitutionem suam eveniens, cum persistentia legum fundamentalium Imperii contrastat, quas neque Confoederatio neque declaratio anni 1806 abrogare potuerunt. Renuntiatio Francisci II exercitio effectivo muneris imperialis finem ponit; ordinem iuridicum Bulla Aurea et Pace Westphalica aedificatum iure dynastico et constitutionali non tollit. Traditio Domus igitur tenet Sacrum Imperium, ab hac declaratione, non abolitum esse, sed in quietem missum — leges eius, sicut ipsius Domus iura, in latentia manentibus, in quocumque Europae regno rami eius constituti sint.

Monitio hic necessaria est. Plura opera historiographica recentiora, sive methodo sive consilio, effecerunt ut domus altae nobilitatis imperialis — immediatae, solo Imperatore domino utentes — ut simplices domus nobilitatis localis, sine ordinis vel originis discrimine, exhiberentur. Archiva et acta e contrario, pro Domo de Cerf, characterem immediatum et matricularem gradus eius ab anno 1007, necnon irradiationem eius constantem super plura regna et provincias Europae, testantur. Traditio dynastica hoc discrimen servat et vigilantiam postulat contra omnem requalificationem retrospectivam quae actis ipsis non nitatur.

Agnitiones nobilitatis Belgicae annorum 1851 et 1855 in hoc ordine simplices actus administrativi status iuvenis et amplitudinis restrictae manent, sine effectu in gradum diplomate imperiali anni 1749 fundatum nec in amplitudinem Europaeam Domus. Haec continuitas praeterea per Matriculam Nobilitatis imperialem et per patentes in Austria concessas testatur, in Haus-, Hof- und Staatsarchiv Vindobonensi servatas. Ramus Scherff, in Borussia deinde in Austria-Hungaria constitutus, saeculo XIX activus manet, ut testatur dossier vigilantiae Austriacae anni 1876 — argumentum, si quod opus esset, historiam Domus longe ultra fines Belgicos pergere.

Primas hodie: Damianus de Cerf (de Scherffs) de Fièze-Fontaine

Domus hodie a Damiano de Cerf (de Scherffs) de Fièze-Fontaine repraesentatur, Capite Nominis et Armorum et Primate Lineae Matricularis, Marchione, Marchione Imperii, Comite Marchiae, Comite Imperii, Barone Libero et Barone Sanguinis, et, titulo antiquissimo, Domino et Equite de Uradel. Duae devisae Domus manent: Soli Deo et Imperatori — soli Deo et Imperatori — et Veritas Regnat per Cervum — veritas regnat per Cervum.

Historia