Haec verba non scribo ut me ipsum praesentem. Munus quod teneo ad unam personam non revocatur, et qui illud hodie tenet momentum tantum est inter alios qui illud ante eum tenuerunt et qui post eum tenebunt. Quae sequuntur igitur non sunt verba salutationis, sed meditatio de eo quod significat, hac hora praesenti, munus exercere quod saecula formaverunt et quod saeculum praesens solum explicare non sufficit.
Europa servat, per territorium suum dispersas, paucas lineas quarum continuitas numquam rupta est — non privilegio, sed disciplina patienti generationum quae tradere quam frui maluerunt. Hae lineae ornamentum praeteriti non constituunt: simul efficiunt memoriam continuam quam institutiones Status, natura sua, eodem modo ferre non possunt, quia se renovant, dum domus se tradit. In hac memoria communi, non in sola historia nominis, munus meum situo.
Quod traditur non tantum materiale est. Archiva, acta, arma, tituli partem visibilem efficiunt; sed domus etiam tradit modum verbum servandi, exigentiam verificationis ante omnem affirmationem, fidelitatem formis quae nihil debet modae temporis. Haec pars immaterialis, magis etiam quam pignora in cancellaria servata, hereditatem veram constituit — et quae, ubicumque in Europa eveniat, eius amissionem graviorem reddit quam simplicem archivorum dispersionem.
Memoria domus ei proprie non pertinet: miscetur cum memoria terrarum quas administravit, officiorum quae exercuit, populorum cum quibus per tempus convixit. Hanc memoriam servare est igitur aliquid de aliorum memoria servare — sociorum, subditorum olim, institutionum extinctarum quarum vestigia saepe non nisi in archivis domus quae eas servare curavit supersunt. Hoc officium non proclamatur: exercetur, in silentio regestorum et in lentitudine verificationum.
Domus antiquae Europae se non definiunt contra mundum praesentem. Non est earum vocatio saeculum suum iudicare, nec ab eo se removere. Propria earum functio, in longa duratione, est commonere civitatem non tantum novitatis accumulatione aedificari, sed etiam patienti conservatione eorum quae durare merentur. Domus quae hac functione fungitur, servitium praestat quod nomen suum proprium superat: tenet, modico suo modo, filum quod aliae institutiones, iuniores, eadem vocatione tenere non habent.
Inter hanc hereditatem et mundum praesentem, non video contradictionem solvendam, sed dialogum colendum. Modernitas non eget ut ei praeteritum opponatur; eget interdum ut ei profunditas commemoretur quam momentum ex se ipso non dat. Hanc commemorationem, magis quam nostalgiam, tempori meo debere credo.
Haec responsabilitas non sola exercetur. Domus, cancellariae, archiva et fundationes patrimoniales Europae, inter se, officium cooperationis tacitae habent: non aemulationis ordinis vel antiquitatis, sed commercii inter custodes eiusdem functionis, sub nominibus diversis et in regnis quae non amplius sunt exercitae. Hoc spiritu haec cancellaria institutionibus similibus, investigatoribus et historicis qui ad eam cum gravitate quam haec res postulat se vertunt, aperta manet.
Hoc munus teneo sine eo elegisse, in ordine successionis quam non constitui. Illud nec ut bonum, nec ut titulum vindicandum considero, sed ut responsabilitatem pro tempore mihi dato honorandam, antequam illam, integram, ei vel ei qui mihi succedet tradam. Sub hac mensura, et sub nulla alia, hanc allocutionem subscribo — sub deviso quod Domum ab originibus suis comitatur, Soli Deo et Imperatori, soli Deo et Imperatori, et sub eo quod hodie se ei iungit, Veritas Regnat per Cervum, veritas regnat per Cervum.